جامعه ی نو

۱۳۸۸/۱۰/۲۸   

دو حكايت خواندني از مقام معظم رهبري

شفاف : شايد در دوراني كه فضاي سياسي كشور آكنده از غبار است ، بسياري از شخصيت هاي سياسي كشور و نظام جمهوري اسلامي مظلوم واقع شوند . چرا كه در چنين شرايطي عرصه به دست افراطيون مي افتد و كساني كه همواره منطق و اخلاق را در نظر دارند مورد هجوم افراطيوني قرار مي گيرند كه حداقلي از انصاف را نيز برخوردار نيستند .



بي ترديد يكي از شخصيت هاي مظلوم چند ماه گذشته در كشور شخصيت ناشناخته مقام معظم رهبري است كه البته شايد كوتاهي هايي نيز از طرف رسانه هاي حامي اعتدال و ميانه روي در نشان دادن شخصيت واقعي ايشان داشته اند .



اين در حالي است كه امروز يكي از رسانه هاي نزديك به جريان اصولگرا برخي از ديدگاه هاي رهبري نظام را منتشر كرد كه در جاي خود قابل تأمل است .





امام گفتند عجب، من نمی‏دانستم!

بد نیست من خاطره‏یی را برای شما نقل كنم؛ هرچند كه به خیلی از دوستان هم این را گفته‏ام. امام یك وقت در اوایل انقلاب در سخنرانی‌هایشان از معاویه به‌صورت طعن‏آمیزی اسم می‏آورند. شما می‏دانید كه من مدتی را در بلوچستان بودم و با خیلی از علمای آن‏جا دوستِ نزدیك هستم. مردم و علمای سنیِ آن منطقه، معاویه را مقدس می‏دانند. به امام عرض كردم كه در طرف شرقِ كشورمان، چند صد میلیون نفر معاویه را محترم می‏شمارند و او را خال‏المؤمنین می‏دانند ـ البته به‌حق یا بناحق آن، مربوط به جلسه‏ی بحث است ـ یعنی مسلمانان هند، پاكستان، بنگلادش و افغانستان اغلب سنیِ حنفی‏اند؛ اینها معاویه را محترم می‏شمارند. امام گفتند عجب، من نمی‏دانستم! من بعد از آن در طول این ده، یازده سال یك جمله‏ی طعن‏آمیز از امام راجع به معاویه نشنیدم. من خودم در نماز جمعه راجع به جنگ صفین و سایر جنگ‌های امیرالمؤمنین صحبت می‏كنم؛ اما اهانت نمی‏كنم. تاریخ‏گویی، یك حرف است؛ اهانت، حرف دیگری است. تاریخِ بیست و سه ساله‏ی بعد از رحلت پیامبر تا خلافت امیرالمؤمنین، یك تاریخِ قابل بررسی است؛ باید بررسی شود؛ اما در آن اهانت و جسارت به خلفا به هیچ وجه نباید باشد.

نسخه قابل چاپ